Op 12-jarige leeftijd koopt het Schotse meisje Amy MacDonald het album 'The man who' van haar landgenoten Travis. Ze pakt een gitaar van haar vader en leert zichzelf erop te spelen. Vanaf haar vijftiende treedt ze op en bezoekt ze concerten van haar idool Pete Doherty (Libertines, Babyshambles).

Warme deken op donkere winteravonden

Sarah Bettens: Shine (Universal)
Met het verstrijken van de jaren is haar stemgeluid iets minder hees geworden, maar het is nog steeds een genot om naar Sarah Bettens (ooit de helft van K's Choice) te luisteren.

Het openingsnummer 'I can't get out' van haar nieuwe cd 'Shine' zou het eigenlijk verdienen regelrecht op nummer 1 binnen te komen in de top 50. Maar ja, Bettens soloalbums worden nou eenmaal niet als erg commercieel gezien.

Wie met grote vrees uitkijkt naar de donkere, kille winteravonden en op zoek is naar muziek die als een warme deken werkt, moet 'Shine' vaak opzetten. Zelfs de wat opzwependere songs hebben iets zachtaardigs en onder de talrijke ballads zit geen enkel zwak nummer.  Kopen dus voor  de kerst in plaats van de afgezaagde kerstliedjes. nhd

Sarah Bettens staat 3 december 2007 in Paradiso, Amsterdam en 7 december 2007 in Tivoli, Utrecht

Youssou N'Dour als vanouds

Youssou N'dour: Rokku Mi Rokka (Nonesuch/Warner)
Alles wat Youssou N'Dour aanraakt, is goudgerand. Met 'Rokku mi rokka' (geven en nemen, red.) is dat net zo. Senegals grootse muziekheld is terug bij zijn ritmisch en traditioneel sterkste kanten.

Magnifieke percussie, heldere zang en de mbaalax - de door N'Dour gemoderniseerde traditionele stijl - is zelfs afgestoft en verrijkt. Youssou heeft naar het noorden van Senegal gekeken en in de woestijn verwante en bruikbare stijlen geleend. Lof daarvoor, maar het is en blijft vooral 'als vanouds', helemaal passend bij L'Etoile de Dakar.

Miljoenen fans zijn daar blij mee. En de terugkeer van Neneh Cherry ('7 seconds', weet je nog?) zullen ze toejuichen, al is haar rap niet innemend. Wie daarentegen de avontuurlijke N'Dour zoekt, moet bij zijn projecten met andere artiesten zijn. Het is niet zijn beste cd maar wel weer 1 van zijn betere. nhd

Neil Young: Chrome Dreams Ii (Reprise/Warner)
Hij viert maandag zijn 62e verjaardag, maar ondanks veertig tropenjaren in de rock-'n-roll lijkt Neil Young niet van zins gas terug te nemen.

In korte tijd gedurfde soloprojecten, een spatzuivere countrydvd 'at the Ryman' en een bikkelhard protestalbum - hij gaat maar door. De volgende, tevens mooiste verrassing is deze 'Chrome dreams II', die met een knipoog terugvoert naar de mooiste tijd, die van 'After the goldrush' en dankzij Ben Keiths pedal steel een vleugje 'Harvest'. Fascinerend zijn vooral de veelzijdigheid en energie.

Young laat moeiteloos een onschuldig countrydeuntje volgen op regelrecht vuige rock-'n-roll ('Dirty old man') en neemt tot twee keer toe een kwartier de tijd om verstokte fans van de luchtgitaar weer voor jaren oefenstof te gunnen. Alle recensies die worden gegeven zijn zeer goed en positief en zo is het ook, een ouderwetse goede Young. gdr / nhd

Taylor met topbezetting en top cd

2 november

 

Chip Taylor: Live From The Ruhr Triennale (Rounder/Munich)
Chip Taylor heeft de laatste jaren in Nederland weer een prima reputatie opgebouwd. Met zijn warme stem,ongelooflijk oeuvre en de altijd vriendelijke presentatie pakte de troubadour de kleinste songwriterzaaltjes en de grote festivalzalen in.

Nooit te beroerd om ook zijn twee allerbekendste liedjes te spelen: "Angel in the morning"en "Wild thing".

Zoals op deze Duitse live opname uit 2005 zijn die klassiekers echter zelden te horen geweest. Taylor had niet alleen zijn"muze", de beeldschone Texaanse violiste Carrie Rodriguez, naast zich op het podium. Hij mocht die avond de topgitaristen Bill Frisell en Greg Leisz tot zijn begeleiders rekenen.

En voor de apotheose, een tot over de zes minuten uitgesmeerde "Wild thing", verscheen zelfs Buddy Miller op het toneel. Als hij in Nederland is ga  genieten. nhd