Thompson gaat voluit

Gepubliceerd op 27 juni 2007,

Richard Thompson: Sweet Warrior (Proper/Rough Trade)
Thompson gaf veertig jaar geleden met Fairport Convention vorm aan de Britse folkrock. Sindsdien heeft hij een indrukwekkend solo-oeuvre opgebouwd, met zijn verhalende teksten, meesterlijke gitaarspel en wonderlijke stem als fundament.

Een tijdje leek hij de weg kwijt, maar alweer een jaar of tien verrast hij met telkens weer een andere aanpak.

Zo volgt op het sobere en goeddeels akoestische ’Front Parlour Ballads’ nu een volledig uitgewerkt album, waarop hij 68 (!) minuten lang strooit met korte, prachtige solo’s.

Veelal gaat het er - ook tekstueel - opmerkelijk fel aan toe, maar de allermooiste minuten zitten in een ballad als ’Take care the road you choose’, waarin de warme akoestische bas van zijn oude kompaan Danny Thompson de kristalheldere gitaartoon omlijst. Een geweldig artiest.            nhd

 

barrett-rijker-gestorven-dan-2637.jpg

 

Barrett rijker gestorven dan gedacht

22 mei 2007
Pink Floyd-legende Syd Barrett, die vorig jaar overleed aan de gevolgen van diabetes, blijkt flink wat geld op zijn spaarrekening te hebben.
Onlangs werd zijn testament openbaar gemaakt en bleek dat Barrett door zijn leven als armoedige kluizenaar het lieve sommetje van drie miljoen euro te hebben heeft opgebouwd.

Syds broer Alan krijgt zo’n 600.000 euro, broer Donald en de zussen Rosemary Breen en Ruth Brown ontvangen elk 425.000 euro. Rosemary, die Syd de afgelopen jaren verzorgde, krijgt bovendien de opbrengst van Syds huis (een slordige 450.000 euro) en de opbrengst van een veiling van Barrets spullen, zo’n 230.000 euro

Haperend geheugen

Gepubliceerd op 11 juni 2007,

Paul McCartney: Memory Almost Full (MPL/Hear Music/Universal)
Ja, Paul stipt het liefdesdrama en de pijnlijke scheiding met zijn bijna-ex hier en daar aan. ,,There’s far too much on my plate/Don’t have no time to be a decent lover/I hope it isn’t too late’’ blaat hij in ’Ever present past’, het sleutelnummer op zijn nieuwste album. De schat!

Geeft hij zichzelf ook nog even de schuld van het persoonlijk echec. In ’Gratitude’ zeikt de 64-jarige zichzelf op zo’n larmoyante manier af dat je hem tegen de bladen zou willen beschermen.

Gelukkig beschikt hij over een haperend geheugen, dat maakt deze lange reis naar verloren tijden af en toe dragelijk.

’Memory almost full’ is bij lange na niet even aardig als het twee jaar geleden uitgebrachte ’Chaos and creation in the backyard’. Toen liet Macca zich af en toe gidsen door Radiohead-producer Nigel Godrich, nu krijgt producer David Kahne een herkansing na het album Driving Rain. Dit album heeft zijn hoogtepunten maar ook grote missers

Macca laat hem in Abbey Road alle hoeken zien, ook de meest stoffige. Het resultaat van Pauls zoektocht is een  medley, het geweldig mooie ’You tell me’ en voorts een staalkaart van bekende Macca-verschijningen.

Ja, zijn mooie gedragen stem, zijn compositorische handigheidjes en typische bruggetjes houden hem zelfs hier overeind. Maar juist iemand met een dergelijke voorgeschiedenis zou niet alles van zichzelf moeten pikken. Wat is er mis met ’Grandchildren on your knee’, Paul? Is deze plaat nu een tegenvaller of.....?

Wegdromen met mildere Luka Bloom

Gepubliceerd op 18 juni 2007

Luka Bloom: Tribe (Big Sky/V2)
Luka Bloom is nooit zo groot geworden als werd voorspeld ten tijde van zijn felle debuut ’Riverside’ in 1990. De Ierse singer-songwriter bleef wel mooie albums afleveren, waarop een Keltische sfeer meestal een kleine en soms een grote rol speelde.

Na een periode waarin hij zijn platen in eigen beheer uitbracht, verschijnt ’Tribe’ bij een nieuwe platenmaatschappij. Daarop borduurt hij voort op een ingezette lijn. Bloom is milder, de muziek is rustig en soms bijna verstild, de toon is weemoedig.

Aangename folkliedjes met die typische Ierse randjes, smaakvol voorzien van allerlei instrumenten. Soms mag er wel iets meer pit in zitten, maar dat gebeurt vanzelf tijdens zijn optredens in oktober op diverse Nederlandse podia, waar hij al jaren kan rekenen op een vast publiek     nhd

Niemand zingt als Chet Baker

Gepubliceerd op 07 juni 2007,

Chet Baker: Indian Summer (Dutch Jazz Archive)
Keurig, met dictie sprekend, de puntjes op de i zettend treedt Chet Baker zijn Nederlandse publiek op 17 september 1955 in het Concertgebouw, en een dag later in het Kurhaus tegemoet.

Opnamen van die twee legendarische concerten, tijdens welke Chet wordt begeleid door Dick Twardzik (piano), Jimmy Bond (bas) en Peter Littman (drums), circuleren al lang onder liefhebbers en halen soms deels een geluidsdrager (Rir Recording).

Deze uitgave van www.jazzarchief.nl is verzorgder, bevat prachtfoto’s van Eddy Posthuma de Boer en verdient een Edison voor geluidsrestauratie. De band speelt zich foutloos een weg door ’CTA’ en ’Exitus’ en toucheert slechts nieuw repertoire in ’Indian summer’. En niemand zingt zo soepel als Chet in ’But not for me’.

nhd