New Orleans: moderne traditie

Gepubliceerd op 6 juli 

Harry Connink jr.: Chanson du Vieux Carre (Marsalis Records)

Een jazz recensie staat niet zo snel op bietnet  maar deze cd is meer dan jazz alleen. Een bijzondere cd
Harry Connink jr. is bekend als pianist en zanger (en soms ook als filmster). Maar op dit album is hij bandleider. En wat voor één. Hij arrangeerde het hele album en deed ook de orkestratie.

Niet zo maar big band muziek, maar bewerkte ’traditionals’ uit zijn geboorteplaats New Orleans. En dat is op een prima manier gedaan en perfect uitgevoerd door zijn eigen orkest, waarin tal van goede musici zijn opgenomen.

Eerste trompettist Roger Ingram en (vooral) soloblazer Leroy Jones spelen de sterren van de hemel. Jones houdt het midden tussen de traditionele Orleans-trompettist en Cootie Williams. Ook de trombonesectie is sterk.

En Conninck? Hij speelt piano, zingt niet, maar leidt. Een tikje Basie, soms een scheut Ellington, en ook nog wat Kenton.

Verbazingwekkend goed.

Kopstuk van americana

Gepubliceerd op 5 juli

Jimmy Lafave: Cimarron Manifesto (Red House/Music & Words)
Jimmy LaFave is een van de kopstukken van de no-nonsense americana uit Austin. Hij heeft al lang geleden zijn folk (en die van Woody Guthrie) uit Oklahoma meegenomen naar de muziekstad van Texas en gemengd met wat rock-’n-roll, zijn diepe bewondering voor Bob Dylan en met de melancholie die altijd als vanzelf van z’n stembanden vloeit.  Met zijn vorige cd's werd zijn werk gedragen door de rustige americana nummers.

Ook ’Cimarron Manifesto’ is in die lijn weer een echte LaFave.

Beschouwend en rustig (mid-tempo a la JJ Cale en een enkel rockertje is hier wel zo’n beetje de hoogste staat van opwinding ), heerlijk gedragen gitaarspel, een bijna live aandoend sfeertje, bijzondere gasten als violiste Carrie Rodriguez en opnieuw als hoogtepunt de inmiddels traditionele Dylan-cover, ditmaal een bijna zeven minuten durende ’Not dark yet’.

TRAVELING WILBURYS - THE TRAVELING WILBURYS COLLECTION

 Sommige dingen ontstaan gedwongen en sommige dingen ontstaan gewoon omdat het momentum daar is.

Als George Harrison halverwege 1988 een B kantje voor de single This Is Love moet maken doet hij dat in de studio van Bob Dylan waar toevallig ook Dylan zelf, Tom Petty en Roy Orbison aanwezig zijn. Ook zijn vaste producer Jeff Lynne is aanwezig, en als vriendenploeg maken ze het nummer Handle With Care. De sfeer is goed. Het nummer is het resultaat van een lekkere middag muziek maken teruggebracht tot 3 minuten en 19 seconden.

Met deze B-kant stapt Harrison met de opnames naar de A&R-manager van Warner. Deze man is zo onder de indruk dat hij Harrison vraagt of hij en zijn maten niet een heel album willen maken, Want Handle With Care is té goed voor een B-kantje!

De 5 supersterren gaan aan het werk zonder competitie, zonder geldingsdrang en eigenlijk alleen maar met heel veel plezier.

Ze besluiten om niet in te cashen op hun namen maar ze noemen zichzelf: Lucky, Otis, Charley T., Nelson en Lefty Wilbury. Wilbury was de naam die Lynne en Harrison gaven aan studio-apparaten omdat ze vaak absoluut niet wisten hoe het apparaat anders genoemd moest worden. De oorspronkelijke band naam wordt dan ook The Tremblin' Wilburys. De band besluit dat Traveling een beter voorvoegsel is dan Tremblin' en zie: The Traveling Wilburys waren geboren. Het eerste album: The Traveling Wilburys Volume 1. Op 6 December 1988 overlijdt Lefty Wilbury (Roy Orbison) na een hartaanval. Harrison maakt met de overgebleven leden toch nog het album Volume 3 (grapje van Harrison, aangezien Volume 2 er nooit geweest is).

Nu is er op Rhino een verzamelaar van de all-star band verschenen. Een dubbel-cd, en een verzamelaar in de puurste zin van het woord aangezien al het Wilburys-materiaal eropstaat.

Op de CD's 4 extra nooit eerder uitgebrachte nummers waarvan in ieder geval het nummer Maxine een hoog “blijft hangen� gehalte heeft.

De muziek van The Wilburys zet je op en laat je vervolgens steeds maar aanstaan. De stemmen zijn herkenbaar en ook de nummers verwijzen vaak erg nadrukkelijk naar de dienstdoende Wilbury. Als Dylan zingt is het een Dylan-nummer en als Orbison zingt is het een nummer van The Big O. Dat is ook de reden dat je de cd’s rustig achter elkaar kunt draaien zonder je een moment te vervelen.

Al met al een mooi digitaal opgepoetst en verzorgd album, een verzamelaar die er toe doet dus.

acr

Paul Berner mengt jazz met americana

Gepubliceerd op 30 juni 2007,

Paul Berner: Back Porch (Twister Records)
De liefde voor een Hollandse vrouw bracht de Amerikaanse bassist Paul Berner naar Haarlem. Dat overkwam meer jazzmusici van over de grote plas. Wat Berner uitzonderlijk maakt is zijn passie voor de grote vlaktes van het midden-westen in de USA.

Die belijdt hij in een stijl die zeker in Nederland uniek is. De van country en blues doordrenkte americana gaat hier een gelukkig huwelijk aan met improvisatie en het vermogen om langs instrumentale weg verhalen te vertellen.

Ook al zijn ze van Chris Whitley (’Dirt floor’) of Gillian Welch (’Whiskey girl’) - ze blijven je in deze vorm bij. Berner beschikt dan ook een daverende band. Zo zorgt de eveneens Amerikaans-Nederlands rietblazer Michael Moore voor de lyriek. En de gitaristen Ed Verhoeff en Peter Tiehuis spelen elkaars reserves weg. Verassend en toch eigentijdss, wat resulteerd in een bijzondere muziek ervaring.

Overtuigend charmeur

Gepubliceerd op 28 juni 2007,

Nick Lowe: At My Age (Proper/Rough Trade)
Zijn pakken en haarsnit waren altijd al even smaakvol en elegant. Zijn muziek werd dat ook, toen Nick Lowe aan de verkeerde kant van de vijftig terecht kwam. Het leverde in 2001 het fijnste album van het jaar op, het onverslijtbare ’The convincer’.

Berusting, zelfspot en een fijn gevoel voor pop en soul. Alleen het hoesje al van de opvolger laat er geen misverstand over bestaan dat Lowe op dat spoor blijft. Daar staat deze voormalige zuipschuit van de new wave nou: kopje koffie, het haar inmiddels wit, de bril - mooi detail - paraat.

En dan noemt hij z’n cd nog ’At my age’ ook. Twaalf liedjes weer, waarvan er slechts twee de drie minuten halen. Vooral klassieke R&B, prachtig gearrangeerd en geproduceerd. ’Hij heeft mooie dingen gemaakt en tevens veel geproduceerd voor collega's, maar zijn album  The convincer’ blijft evenwel zijn meesterwerk.