Nederlandse americana van hoog niveau

5 aug 2007

Ma Rain: Harbour (Bertus)
Intelligente teksten, verzorgde melodieën, een meeslepende stem - kom daar eens om bij Nederlandse americana-specialisten. Marijn Wijnands, een Amsterdamse singer-songwriter zit liedjes te schrijven, waarin je onder elk stil water diepe grond vermoedt.

Zoals 'Blue lagoon' waarin een door lust voortgedreven hoofdpersoon sterft als een zalm nadat die kuit heeft geschoten. Of anders 'If she falls' waarin met zorgvuldige bewoordingen, zonder te vervallen in goedkoop sentiment, gedachten aan de rand van een doodsbed worden geïllustreerd.

Achter Ma Rain gaat meer schuil dan een soloartieste - topmusici als Richard Eijerman, Nico Brandsen, Peter Wassenaar en Wouter Planteijdt geven Marijns schrijnende gedachten krachtig en toch ingehouden vorm. Internationaal niveau. en zeer aan te bevelen om te luisteren. nhd

Bowie op z’n mooist

 

David Bowie - Glass spider (EMI)
Er was in 1987 een hoop te doen rond de ’Glass spider’-tournee van David Bowie. De show zou spectaculair potsierlijk zijn, vooral de choreografie en de sketches van de dansers. Dat is zo, maar Bowie zelf was in topvorm, ook al bleek dat niet uit zijn toen net verschenen zwakke album ’Never let me down’.  Daarnaast was hij in deze periode geweldig bij stem.

Op het podium was hij in die tijd een popster met een nauwelijks geëvenaard charisma. Alsof de Engelsman nog even wilde schitteren, voordat zijn dubieuze rockavontuur met Tin Machine zijn solowerk zes jaar zou doen stilleggen. De indertijd 40-jarige Bowie was op z’n mooist, in uiterlijk en stem.

In muzikaal opzicht is deze nu eindelijk op dvd verschenen show (en in de luxe versie voor het eerst op twee bijgesloten extra cd’s) misschien wel de beste die hij ooit deed. Uiteenlopende stukken als ’China girl’, ’Rebel rebel’, ’Fashion’, ’The Jean Genie’ en vooral ’Time’ worden in Sydney ongekend sterk uitgevoerd. Niet in de laatste plaats ook door de bijdragen van de gitaristen Carlos Alomar en Peter Frampton. nhd

 prince geen schim meer van zichzelf

  25 juli 2007,

Prince: Planet Earth (Sonybmg)
Een-en-twintig Londense concerten zijn komende maand uitverkocht, maar dit nieuwe studioalbum werd gratis weggeschonken bij een Britse zondagskrant. Live schijnt Prince nog steeds top of the bill te zijn.

Of we ons dit album - ondanks de serieus bedoelde thematiek - nog over anderhalf decennium nog zullen herinneren - ik waag het te betwijfelen. Het milieubewustzijn van deze late Gore-bekeerling leidt tot een onverwacht bombastisch titelstuk met de opbouw van Purple Rain, maar zonder de lading van die onvergetelijke klassieker.

En voor de rest is Planet Earth een lappendeken. In het aardige 'Guitar' lijken de flanger-akkoorden op vroeg U2-werk, in het tamme 'Mr. Goodnight' rapt Prince weer eens onsuccesvol traag ('All over the word they call me Prince/But you can call me Mr. Goodnight').

Ook van de herstelde samenwerking met Wendy & Lisa stel je meer voor dan lichtgewicht funk van 'The one U wanna C'. Prince is natuurlijk nooit een B-artiest, maar dit is een te gemakzuchtige bijdrage aan een groot oeuvre. Zowel voor de fans als niet fans, het duurt te lang eer hij iets goed heeft gemaakt en dan wordt het zeuren met Prince.

Het schone gevoel van Bright Eyes



Indie-folk met briljante teksten zorgt voor muisstil tranendal

Effenaar, Eindhoven 
11 juli

“We’re glad to play in this nice, new club. It feels clean, as if I’m just shampooed.� Zanger Conor Oberst – Bright Eyes himself – ziet er dan wel niet uit alsof hij z’n haren heeft gewassen, de openingszin bij zijn concert in de Effenaar is raak. De liedjes op Bright Eyes’ nieuwe album Cassadaga klinken inderdaad shampooed in vergelijking met vorige platen: georkestreerd en gepolijst. Het rauwe komt dan ook vooral van de schare muzikanten (12!) die hij heeft meegenomen. Cello, viool, piano, trompet, sax, dwarsfluit en twee drummers zorgen voor een overweldigende sfeer.

In een niet-uitverkochte zaal luisteren opvallend veel stelletjes ademloos naar de Amerikaanse neohippie. Met zijn teksten vol poëtische beeldspraak en alledaagse kleinigheden neemt Conor Oberst het publiek moeiteloos bij de hand – om ze vervolgens als vanzelf te doen ontroeren. Nummers als het passief-agressieve Make A Plan To Love Me en het apocalyptische No One Would Riot For Less steken door de combinatie van bitterboze woorden en uiterst zoete zang- en strijkpartijen. Het zorgt voor kippenvel op plaatsen waar je niet had bedacht dat het kon.

Stond de band in de Melkweg nog in het zwart, in Eindhoven is alles sferisch wit en clean. Op het grote scherm zien we geen flitsende vj-show, maar een ouderwetse overheadprojector. Er worden bloemetjes onder gelegd, springende knopen (bij een nummer over kinderen), en bij een fluisterliedje zien we een hand dat een vlammetje beschermt. Prachtige eenvoud, zelfs de old-skool ecoline – wat nou hippies? – paste bij de sfeer. Tussen de nummers door is het muisstil in de grote zaal.

Bright Eyes zingt en ademt de tijdsgeest. Het appelleert aan een diep onderbuikgevoel van onbehagen over het leven in de postmoderne tijd. En ook al voel je je na anderhalf uur wat emotioneel uitgezogen, iedereen smacht naar meer. Behalve dan je oren; zoals zo vaak staat de PA nutteloos hard, waardoor een stuk dynamiek en ziel verloren gaat. Dat heeft dit keer een voordeel; met een zachter geluid waren er vast en zeker mensen bezweken aan een overdosis gevoel.  25 juli 2007

americana met metrockrandje

23 juli 2007

Kelly Willis: Translated From Love (Ryko/Rough Trade)
Kelly Willis doet 't goed bij Hollandse americanafans. Ze heeft de pure countrystem, maar allerminst een oubollig Amerikaans geluid. Willis durft de scherpe randjes van de rock aan, zeker met de begenadigde Chuck Prophet aan de knoppen.

Hij maakt van 'Translated from love' een rijke plaat, vol raffinement van banjo, strijkers, orgeltjes - allemaal rond de 'snik' in de stem van Willis. De rustige liedjes vormen het hart van haar eerste studioalbum in vijf jaar.

Het steviger rockwerk zorgt voor wat pit. Met uitzondering dan van het hier echt vervelend misplaatste 'Succes' van Iggy Pop. Een voltreffer is de openingstrack, 'Nobody wants to go to the moon anymore', die bij menigeen herinneringen zal oproepen aan dat memorabele Nederlandse debuut van songwriter Damon Bramblett. nhd