Saybia holt zichzelf voorbij of niet ?

1 sept 2007

Saybia: Eyes on the highway (EMI)
Saybia kan of wil op 'Eyes on the highway' maar niet kiezen tussen folkpop, symfonische rock en Britpop à la Snow Patrol. Dat komt dit derde album van de vijf Denen niet ten goede.

Ze doen vooral hun uiterste best naar climaxen te werken, een melancholieke sfeer te scheppen en groots en meeslepend te zijn.
Regelmatig is de muziek  te bedacht. De met een wat wankele stem uitgeruste zanger versterkt dat met hoge en lange uithalen. De single 'Angel' is mooie gitaarpop, maar haalt het niet bij voorgangers als 'The day after tomorrow' en 'I surrender'.

Saybia is vooral de romantische kant opgegaan. Soms zo sentimenteel dat je even moet denken aan The Moody Blues.  Live klinken ze toch iets steviger.   ik weet het niet zo goed of deze cd een vooruigang is of niet.

Beth Hart na bevrijding óók aangrijpend

17 aug 2007

Beth Hart: 37 Days (Universal)
Beth Hart kan op haar vierde album '37 days' (de tijd waarin de cd zo veel mogelijk live werd opgenomen) eindelijk zichzelf zijn. Op het eerste was het zoeken, tijdens het tweede was ze een dolende junkie en met het derde rekende ze af met haar voormalige levensstijl.

De Amerikaanse zingt nu over wilskracht, over kwetsbaar opstellen, over niet willen buigen voor de duivel, over levenslust en geluk. De muziek gaat daar deels in mee, in die zin dat het aantal stevige (blues)rockstukken beperkt is.

Beth Hart excelleert vooral in haar ballades, zoals 'Jealousy', het aangrijpende hoogtepunt 'Easy' en het epos 'Crashing down the end'. De muziek mag dan iets minder rauw zijn, de bevlogenheid en de emoties blijven haar kenmerken. En uiteraard ook die altijd oppermachtige stem.
Tenslotte onderschat ze Nederland. Ze verwachtte in optreden in weardse tempel dat er paar honderd mensen naar haar kwamen kijken. Ze was bijzonder zenuwachtig toen ze begreep dat het uitverkocht was.  nhd

Sprankelende charme

11 aug 2007

The Thrills: Teenager (Virgin/Emi)
Hun eerste twee albums werden bejubeld als ontwapenende pop. Niet alleen door critici, want er werden er liefst zo'n miljoen stuks van verkocht. En toen verscheen er drie jaar lang niets nieuws van The Thrills.

Een writersblock? Nee, het vijftal uit Dublin toerde de afgelopen vier jaar vrijwel non-stop en zat dus allesbehalve stil. Maar na zo'n lange periode zou de derde cd wel eens heel anders kunnen klinken.

Dat valt wel mee. De muziek is nu eens niet opgenomen in Los Angeles, maar in Canada. De groeiliedjes zijn minder zomers en hebben kleine invloeden uit de Americana, niet in de laatste plaats door het gebruik van banjo en mandoline. Onveranderd goed zijn de prettige melodieën en de smachtende stem van Conor Deasy.

The Thrills klinken op 'Teenager', dat in het teken staat van het verliezen van de onschuld, als een compacte popversie van The Waterboys. De trefwoorden zijn: charmant, sympathiek, sprankelend en tijdloos. Het enige bezwaar is dat er vrijwel voortdurend dezelfde arrangementen worden gehanteerd, waardoor het totaal wat eenvormig wordt. Trouwens een wereld cd hoesje. nhd

Betoverende minuten

18 aug

Elvis Perkins: Ash Wednesday (Xl/V2)
Niet te verslaan, de liedjes van de pure singer/songwriter. Liedjes die beginnen met wat akoestische gitaar, de eerste ingetogen poëtische regels. Regels die een vloeiende, bijna hypnotiserende stroom worden.

En dan komt, rustig maar beslist, zo'n lekker vette bas erbij. Even later volgen vanzelfsprekend de droge drums. Terwijl die mooie versregels blijven stromen groeit de spanning; hoe werkt hij het af? Met viool, trompetten en kinderstemmen!

Betoverend, die eerste 6.19 minuten 'Ash Wednesday'. Even overweldigend als het begin van Bright Eyes 'I'm wide awake'. De weemoedige herfstsfeer laat zich daarna zelfs door een incidenteel opgewekt moment niet meer verdrijven, muzikaal blijven de verrassingen komen.

De stijl van Thom Yorke, soms het raffinement van Rufus Wainwright, 't zit er allemaal in op dit debuut van Elvis Perkins (op You Tube treffend beschreven als liefdesbaby van Harry Potter en John Lennon).

Over stof voor zijn liedjes heeft deze Elvis ook al geen klagen. Wat wil je, als zoon van acteur Anthony Perkins (Psycho) en actrice/fotografe Berry Berenson. De eerste was aids-slachtoffer en Berry (aan wie dit debuut is opgedragen) zat in het eerste vliegtuig dat zich in de Twin Towers boorde.  Kopen dus deze cd en durf te luisteren. nhd

Kanye West krijgt Common niet klein

7 aug 2007

Common: Finding Forever (Geffen/Universal)
Het is niet mijn muziek maar volgens mijn skatende zoon  Jip van 15,  is dit vet en goed.
Obama Barack, de zwarte concurrent die Hilary Clinton het Witte Huis kan kosten, figureert op ’Finding forever’. Verwonder je niet, want onder de Amerikaanse mc’s is de 35-jarige Common niet alleen één van de beste, maar ook een man die midden in de samenleving staat.

Het is zijn tweede cd die Common vervaardigt met zijn goede vriend, de wat gladdere producer-rapper Kanye West. Hun vorige onderneming, ’Be’, vormde twee jaar terug het bewijs dat een hiphopper op leeftijd niet hoeft te degenereren in een oude zak.

Common heeft hier wat minder om hakken in een af en toe slijmerig decor (’Drivin’ me wild’ met Lily Allen), maar Kanye krijgt hem niet helemaal klein. Een lekker, soulful album, maar het resultaat is net te weinig om ’Be’ te kunnen evenaren maar meer dan goed. nhd