TRAVELING WILBURYS - THE TRAVELING WILBURYS COLLECTION

 Sommige dingen ontstaan gedwongen en sommige dingen ontstaan gewoon omdat het momentum daar is.

Als George Harrison halverwege 1988 een B kantje voor de single This Is Love moet maken doet hij dat in de studio van Bob Dylan waar toevallig ook Dylan zelf, Tom Petty en Roy Orbison aanwezig zijn. Ook zijn vaste producer Jeff Lynne is aanwezig, en als vriendenploeg maken ze het nummer Handle With Care. De sfeer is goed. Het nummer is het resultaat van een lekkere middag muziek maken teruggebracht tot 3 minuten en 19 seconden.

Met deze B-kant stapt Harrison met de opnames naar de A&R-manager van Warner. Deze man is zo onder de indruk dat hij Harrison vraagt of hij en zijn maten niet een heel album willen maken, Want Handle With Care is té goed voor een B-kantje!

De 5 supersterren gaan aan het werk zonder competitie, zonder geldingsdrang en eigenlijk alleen maar met heel veel plezier.

Ze besluiten om niet in te cashen op hun namen maar ze noemen zichzelf: Lucky, Otis, Charley T., Nelson en Lefty Wilbury. Wilbury was de naam die Lynne en Harrison gaven aan studio-apparaten omdat ze vaak absoluut niet wisten hoe het apparaat anders genoemd moest worden. De oorspronkelijke band naam wordt dan ook The Tremblin' Wilburys. De band besluit dat Traveling een beter voorvoegsel is dan Tremblin' en zie: The Traveling Wilburys waren geboren. Het eerste album: The Traveling Wilburys Volume 1. Op 6 December 1988 overlijdt Lefty Wilbury (Roy Orbison) na een hartaanval. Harrison maakt met de overgebleven leden toch nog het album Volume 3 (grapje van Harrison, aangezien Volume 2 er nooit geweest is).

Nu is er op Rhino een verzamelaar van de all-star band verschenen. Een dubbel-cd, en een verzamelaar in de puurste zin van het woord aangezien al het Wilburys-materiaal eropstaat.

Op de CD's 4 extra nooit eerder uitgebrachte nummers waarvan in ieder geval het nummer Maxine een hoog “blijft hangen� gehalte heeft.

De muziek van The Wilburys zet je op en laat je vervolgens steeds maar aanstaan. De stemmen zijn herkenbaar en ook de nummers verwijzen vaak erg nadrukkelijk naar de dienstdoende Wilbury. Als Dylan zingt is het een Dylan-nummer en als Orbison zingt is het een nummer van The Big O. Dat is ook de reden dat je de cd’s rustig achter elkaar kunt draaien zonder je een moment te vervelen.

Al met al een mooi digitaal opgepoetst en verzorgd album, een verzamelaar die er toe doet dus.

acr